Kasabanın muhafazakar ve bastırılmış ahlak yapısı, kasabın karısının kendisini dine adayarak yatağa girmeyi reddetmesiyle trajikomik bir çözülme sürecine girer. Postacının evlerin pencerelerinden dikizlediği ve mektuplardan öğrendiği sırlar, mahalledeki evliliklerin, komşuluk ilişkilerinin ve dostlukların aslında ne kadar kırılgan birer illüzyon olduğunu gösterir. Alex van Warmerdam'ın kendine has minimalist, steril ve gerçeküstü sinematografik diliyle yönettiği film, insan doğasının zaaflarını ve taşra hayatının klostrofobik deliliğini başarıyla işliyor.