Hikaye, iki muazzam tezatlık üzerinden görsel bir klostrofobi yaratıyor: Bir tarafta ucu bucağı görünmeyen, dondurucu ve acımasız Sibirya düzlükleri; diğer tarafta ise kaçacak hiçbir yeri olmayan dar, loş ve kilitli tren vagonları. Trenin durduğu ıssız Rus kasabaları, terkedilmiş eski ahşap kiliseler ve karlar altındaki askeri sığınaklar karakterler için hem saklanma alanı hem de ölümcül birer mezarlığa dönüşüyor. Bu tecrit edilmiş ve tekinsiz doğa estetiği, izleyicide her an rayların dışına fırlayabilecek bir panik dalgası harlıyor.