Görüntü yönetmenliğinin muazzam bir görsel şölen sunduğu film, klostrofobik orman sahnelerini "ay ışığı" (Marama) estetiği üzerinden büyüleyici bir tezatlıkla inşa ediyor. Yönetmen, geleneksel karanlık korku filmlerinin aksine, gerilimi gece gökyüzünde parıldayan o soğuk, çiğ ve tekinsiz beyaz ay ışığının gölgeleriyle tırmandırıyor. Yaprakların arasından süzülen bu doğal ışık, ormandaki vahşi yırtıcıları ve mutasyona uğramış kadim varlıkları saklamak yerine onları yarı görünür kılarak izleyicide sürekli bir tetikte olma ve sinematik bir hipnoz hissi uyandırıyor.